OBRÓBKA PLASTYCZNA NA ZIMNO
Obróbki plastycznej na zimno do produkcji użyto po raz pierwszy w połowie XIX wieku,. Wtedy to została ona wykorzystana do produkcji gwoździ. Na przełomie lat proces ten ulegał wszelakim zmianą. Początkowo był używany jedynie do produkcji prostych wyrobów np. śrub z łbem sześciokątnym. Obecnie jest to już zaawansowany proces technologiczny używany do produkcji skomplikowanych deta
li. W dzisiejszych czasach jest to nic innego jak obróbka umacniająca, która polega na odkształcaniu plastycznym materiału, co z kolei powoduje wzrost defektów w sieci krystalograficznej. Są to defekty głównie punktowe i liniowe, co w konsekwencji powoduje nagromadzenie energii odkształcania, która jest tym większa, im niższa jest temperatura tego procesu. Temperatura, w której przeprowadza się obróbkę plastyczną na zimno jest niższa od temperatury rekrystalizacji, czyli 0,4 bezwzględnej temperatury topnienia. Nagromadzenie się dużej liczby defektów w krysztale powoduje wzajemne blokowanie się ich. Skutkiem tego zjawiska jest zmiana właściwości fizycznych i mechanicznych. Często stosuje się nazwę zamienną i dlatego słyszymy, jak zmianę tych właściwości określa się zgniotem. Miarą zgniotu jest stopień odkształcenia plastycznego. Zawsze podawany jest on w %. Stopień ten określa się na podstawie: względnej zmiany długości i względnej redukcji przekroju. Efektów odkształcania plastycznego jest wiele. Należą do nich: stopniowe wydłużenie się ziaren w kierunku obróbki plastycznej, powstanie charakterystycznej włóknistej struktury, zmiana właściwości magnetycznych i przewodności elektrycznej oraz twardość i zmniejszenie plastycznoci.
Do głównych zalet tej technologii obróbki plastycznej metali zaliczamy: dużą szybkość produkcji, wysoką powtarzalność, doskonałą jakość wykończenia obrabianych powierzchni, duże korzyści skali. Niewątpliwą zaletą są również ulepszone właściwości mechaniczne oraz duża wszechstronność.
Większość maszyn do obróbki plastycznej na zimno to prasy poziome. Nie są jednak regułą, gdyż zdarzają się również zbijarki pionowe. Typowe maszyny do obróbki plastycznej na zimno można podzielić na następujące grupy:
1 matryca, 1 uderzenie (do produkcji np. gwoździ)
1 matryca, 2 uderzenia (nity)
2 matryce, 3 uderzenia (śruby z łbem sześciokątnym)
2 matryce, 4 uderzenia (nity stopniowane, śruby z łbem sześciokątnym)
Maszyny wielomatrycowe (od 2 do 8 matryc); ilość matryc = ilość uderzeń
Maszyny "kombajny" - maszyny wielomatrycowe zintegrowane z walcarkami i czubkarkami
Zobacz także:
Artykuł - dr Maciej Niebrzydowski
Formy wtryskowe - projektowanie
 |  |  |  |  |  |  |
| ||||||
